Η παραγωγική και αναπτυξιακή φυσιογνωμία της περιοχής του Δήμου Αλμυρού.
Η περιοχή του Αλμυρού αποτελεί μια γεωγραφική-χωρική ενότητα της Θεσσαλίας, της οποίας η έκταση, ο πληθυσμός, η θέση της, οι παραγωγές της και ο αστικός εξοπλισμός της, της επιτρέπουν να διαθέτει σημαντικές δραστηριότητες και στους τρεις βασικούς τομείς της οικονομίας, με σαφή ωστόσο κυριαρχία στον πρωτογενή τομέα. Η περιοχή ενώ επωφελήθηκε κατά τις δεκαετίες του ’70 και ’80 από την εγκατάσταση ορισμένων εθνικής εμβέλειας επιχειρήσεων, στο πλαίσιο της βιομηχανικής ανάπτυξης (Χαλυβουργία, Ελληνικά Σιδηροκράματα), μερικά χρόνια αργότερα με το κλείσιμο των παραπάνω επιχειρήσεων αντιμετώπισε σημαντικά προβλήματα με την ανεργία, και την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος.
Οι κοινωνικο-οικονομικές εξελίξεις στο ορεινό και ημιορεινό τμήμα της περιοχής προσδιορίστηκαν τις τελευταίες δεκαετίες από την πληθυσμιακή εγκατάλειψη. Οι περιορισμένες εξελίξεις στις περιοχές αυτές όσον αφορά τις παραγωγικές δομές (εκτός από την τουριστική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια στα νότια παράλια και την περίπτωση της Ανάβρας), διατήρησαν για καιρό τις τάσεις (μικρές ή μεγάλες) μείωσης του πληθυσμού των ορεινών οικισμών. Παράλληλα, η αργή διαδικασία βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης στον ορεινό χώρο ενίσχυε τις παραπάνω διαδικασίες.
Παραγωγικά, η περιοχή φαίνεται σήμερα ότι εξαρτιέται κατά κύριο λόγο από τον πρωτογενή τομέα. Στους πεδινά αναπτύσσονται οι πιο εντατικές μορφές της γεωργίας, ενώ στα ορεινά κυριαρχεί η κτηνοτροφία και στα ημιορεινά (και παράκτιες περιοχές) η ελαιοκαλλιέργεια με τα σιτηρά. Η εξέλιξη της κτηνοτροφίας κατά τις τελευταίες δεκαετίες προσδιορίζεται κυρίως μέσα από τον εκσυγχρονισμό αρκετών κτηνοτροφικών μονάδων που απέκτησαν σύγχρονες εγκαταστάσεις και εξοπλισμό, τόσο στη βοοτροφία, όσο και στην αιγοπροβατοτροφία. Παράλληλα, οι σχετικές αλλαγές στο δυναμικό και τη χαρακτηριστικά του ζωικού κεφαλαίου, διαφοροποιούν σταδιακά τις συνθήκες διαχείρισης των βοσκοτόπων. Από την άλλη στο ζήτημα της εμπορίας οι συνθήκες είναι αρκετά βελτιωμένες με την βελτίωση των εγκαταστάσεων των σφαγείων και τη χρήση αλμεκτικών μηχανών και παγολεκανών οι οποίες εξασφαλίζουν την ποιότητα του γάλακτος. Αλλά και η συμπληρωματικότητα που ιστορικά διέκρινε στις σχέσεις γεωργίας και κτηνοτροφίας αν και για καιρό ήταν περιορισμένη, δείχνει σημάδια ανάκαμψης λόγω της μείωσης των αποδόσεων στη γεωργία και παράλληλα της αύξηση της τιμής των ζωοτροφών, προκαλώντας, μερική αναδιάρθρωση των καλλιεργειών προς όφελος των κτηνοτροφικών φυτών.
Στον ημιορεινό – παράκτιο χώρο των περιοχών Πτελεού και Σούρπης, η μονοκαλλιέργεια της ελιάς διαμορφώνει μια αρκετά διαφορετική οικονομική πραγματικότητα. Ο μονοδιάστατος χαρακτήρας της αγροτικής οικονομίας σε μια καλλιέργεια που αποδίδει ανά διετία – εφόσον δεν υπάρχουν δυσμενή καιρικά φαινόμενα – διαμορφώνει ένα αρκετά ευάλωτο οικονομικό περιβάλλον στην περιοχή. Ωστόσο, η τουριστική δραστηριότητα δημιουργεί συνθήκες αλλά και ευκαιρίες για μεγαλύτερη ανθεκτικότητα του τοπικού παραγωγικού συστήματος, έστω κι αν η δραστηριότητα αυτή έχει ιδιαίτερα μικρή περίοδο αιχμής. Η τουριστική αξιοποίηση της περιοχής επιδέχεται σημαντικές βελτιώσεις από τη στιγμή που διαπιστώνεται ότι οι δυνατότητες της είναι μεγάλες. Η περιοχή του Αχιλλείου, Πτελεού και Αμαλιάπολης βρίσκεται στο μέσον μιας ευρύτερης τουριστικής περιοχής που ξεκινά βορειότερα από την Νέα Αγχίαλο και καταλήγει στην περιοχή της Γλύφας του Ν. Φθιώτιδας. Η βελτίωση των οδικών συνδέσεων, η σταδιακή αξιοποίηση του λιμανιού του Αχιλλείου και η διαρκώς αυξανόμενη ένταξη διεθνών αεροδρομίων που συνδέονται με τον νέο σύγχρονο πολιτικό αεροδρόμιο της Νέας Αγχιάλου, προσφέρουν ένα αξιόλογο πλαίσιο για την τοπική τουριστική ανάπτυξη.
Την ίδια στιγμή οι δυνατότητες ανάδειξης της περιοχής της Όθρυος, ως τόπος ήπιων και εναλλακτικών μορφών τουρισμού, δεν έχουν αξιοποιηθεί ουσιαστικά και η περιοχή παραμένει ένας φυσικός τόπος με περιορισμένη ανθρώπινη παρέμβαση.
Στην πόλη του Αλμυρού κυριαρχούν οι δραστηριότητες του τομέα των υπηρεσιών και του εμπορίου, οι οποίες συνδέονται από τη μια με τον διοικητικό ρόλο που διαχρονικά ανέπτυξε η πόλη ως κέντρο υπηρεσιών (του Δήμου, και των παραρτημάτων των Νομαρχιακών και Κρατικών Υπηρεσιών) όπως και των δραστηριοτήτων εμπορίου και εξυπηρετήσεων του πληθυσμού από την ιδιωτική πρωτοβουλία (καταστήματα, παροχή υπηρεσιών κλπ).
Η βιομηχανική και βιοτεχνική δραστηριότητα, αποτελείται από λίγες μεγάλες παραγωγικές μονάδες περιφερειακής και εθνικής εμβέλειας, και από άλλες περισσότερες αλλά μικρές σχετικά μονάδες που συνδέονται με την αξιοποίηση των τοπικών αγροτικών προϊόντων, αλλά και την παραγωγή μη αγροτικών προϊόντων (δομικά υλικά, έπιπλα, μεταλλικές κατασκευές κλπ) τα οποία απευθύνονται κυρίως στην τοπική αγορά.

* * *